میلاد امام حسن

با داستایوفسکی

پنجشنبه ۸ تیر ۱۴۰۲ ساعت 15:35 توسط زهرا محمودی |  کلمات خشن، واژه های دردناک، بیان سنگین و چهره ای بی تفاوت هنگام ادای آن، هم چون سنگ هایی سخت جان های خسته را درهم می شکنند. گاهی که سوءتفاهم های زبانی را می بینم و شکاف فاحش نسلی را، به یاد داستان نفرین بابل می افتم و بی هم زبانی دامن گیر آدم ها و عجز ناتمام مان در فهم یکدیگر. به کتاب ها پناه می برم و سکوت سرشارش، و از سر اتفاق دستی داستایوسکی را پیشکش می کند. _«من عاشق ادبیات روسیه ام، ولی الان وقتش نیست.»_«باید این یکی را بخوانید! برای داستایوفسکی همیشه وقت هست.»اسم این کتاب را پیش از این نشنیده ام. در نشستی کوتاه با "نازنین" همراه می شوم. داستانی خواندنی که هم شب های روشن هست و هم نیست. بعد از مدتها خواندن سرشار می شوم از همدلی مدام. آن هم از زبان نویسنده...