میلاد امام حسن

دلخوشی های کوچک

شمعی که روشن است در آغوش این اتاقجان کنده است تا بشود مثل چلچراغپاییز آمده ست بگوید که می روندسرسبزهای فصل به مهمانی اجاقمهمان چند روزه ی تو این گل یخ استاز بی کسی گذاشته سر روی پای باغاین روزها و دلخوشی ما چه کوچک اندآن قدر خسته ایم که حتی یک اتفاق...بی چتر در حوالی باران قدم زدیمشاید کسی بگیرد از این گریه ها سراغتنها تو مانده ای و در این "رنجِ بی حساب"پر می زنند دور و برت دسته ای کلاغزهرا محمودیاز مجموعه ی "جای خالی ات را با کلمات پر می کنم"نقاشی قدیمی کاری از خواهر هنرمند که هنرش را جدی نمی گیرد. برچسب ها: شعر , ادبیات زنان زهرا محمودی ...