چهارشنبه ۲۵ بهمن ۱۴۰۲ ساعت 21:44 توسط مشقِ مُدارا |

در اتاقی که به اندازهی یک تنهاییست
دل من
که به اندازهی یک عشق است
به بهانههای 1 خوشبختی خود مینگرد
به زوال زیبای گلها در گلدان
به نهالی که تو در باغچهی خانهمان کاشتهای
و به آواز قناریها
که به اندازه یک پنجره میخوانند...
فروغ
*عکس برمیگردد به زمستانهایی که سوغاتشان برف بود و شوقی برای شبیهسازی خاطرههایی دور.
**از فروغخوانیها
برچسب:
نویسنده: ترانه سلطانی